[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ। ਸਮਾਧਾਨ = ਵਾਹ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਇੰਦ੍ਰ੍ਯਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣਾ ਤੇ ਲੀਨ ਰਹਿਣਾ] ੧. ਟਿਕਾਉ ਵਾਲੇ, ਸਮਾਧੀ ਵਾਲੇ, ਪੂਰਨ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੇ। ਯਥਾ- ‘ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇਈ ਜਨ ਸਮਧੇ’ (੮੫੨), ਤਥਾ- ‘ਏਤੜਿਆ ਵਿਚਹੁ ਸੋ ਜਨੁ ਸਮਧਾ’ (੫੧੩), ਇੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਪੂਰਨ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੇ ਹੋਏ। ੨. ਗ੍ਯਾਨੀ ਉੱਪਰਲੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਸਮਧਾ ਯਾ ਸਮਧੇ ਦਾ ਅਰਥ-ਸਮਝੇ-ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ੨੦੫
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ