ਸਰੀਰਹੁ

[ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ‘ਸਰੀਰ’। ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ ‘ਹੁ’=ਤੋਂ] ਸਰੀਰ ਤੋਂ। ਯਥਾ- ‘ਭ੍ਰਮੁ ਗਇਆ ਸਰੀਰਹੁ ਦੂਰਿ’ (੩੪)।