ਸਿਖੜਾ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਿਖ੍ਯ, ੜਾ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ, ਲਾਡ ਮਈ] ੧. ਛੋਟਾ ਸਿਖ, ਸਮਾਨ ਸਿਖ। ੨. (ਸਿਖਿਆ+ੜਾ) ਸਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿੱਖ, ਭਾਵ ਗੁਰਮੁਖ। ਯਥਾ- ‘ਜੋ ਦੀਸੈ ਗੁਰ ਸਿਖੜਾ’ (੭੬੩)।