ਸੁ ਆਸ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸੁ=ਭਲੀ ਆਸ਼ਾ] ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਆਸ, ਭਲੀ ਆਸ, ਨੇਕ ਉਮੈਦ। ਯਥਾ- ‘ਸੁ ਆਸ ਜਗਤ੍ਰ ਗੁਰੂ ਕੀ’ (੧੪੦੦)।