ਸੁ ਮੁਖ

[ਗੁ:। ਦੇਸ਼ ਭਾਸ਼ਾ] ੧. ਸੁਹਣਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ। ੨. [ਸੁ+ਮੁਖ] ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਮੂੰਹ। ੩. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਮ੍ਹ੍ਹਮੁਖ] ਸਨਮੁਖ।