ਸੁਭਗਤਿ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸੁ+ਭਕ੍ਤਿ] ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਭਗਤੀ ਨੂੰ। ਯਥਾ- ‘ਸਾਧੂ ਹੋਇ ਸੁਭਗਤਿ ਪਛਾਨੈ ਹਰਿ ਲਏ ਖਜਾਨੈ ਪਾਈ’ (੯੭੦)।