ਸੁਹਾਵਨੀ

[ਗੁ:। ਦੇਖੋ, ‘ਸੁਹਾਵਣਿਆ’] ਸੁੰਦਰ, ਸੋਹਣੀ। ਯਥਾ- ‘ਪ੍ਰਿਅ ਕੀ ਸੋਭ ਸੁਹਾਵਨੀ ਨੀਕੀ’ (੧੨੭੨)।