ਸੂਧ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸ਼ੁਦ੍ਹ੍ਹਧ] ੧. ਸਾਫ਼, ਸੁਧ। ਯਥਾ- ‘ਮੈਲੂ ਕੀਨੋ ਸਾਬੁਨੁ ਸੂਧੁ’ (੯੦੦), ਸਾਬਣ ਨੇ ਮੈਲ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਸੁਧ। ਦੇਖੋ, ‘ਮੈਲੂ’ ੨. [ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ‘ਸੁਧਿ’] ਸੋਝੀ, ਹੋਸ਼। ਯਥਾ- ‘ਸੂਧ ਨ ਸਿਮਰਤ ਅੰਗ’ (੧੩੬੪)।