ਸੂਨੇ

[ਗੁ:। ਦੇਖੋ, ‘ਸੁਨੰ’] ਖ਼ਾਲੀ, ਸੁੰਞੇ। ਯਥਾ- ‘ਨਾਮ ਬਿਹੂਨ ਸੂਨੇ ਮੁਖਾ’ (੧੯੨)।