ਅਉਹਠਿ

[ਸੰ:। ਪੁਰਾ ਪੰਜਾਬੀ। ਅਉ=ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਯਾ ਅਤੇ। ਹਠ=ਹਿਰਦਾ] ੧. ਅਤੇ ਹਿਰਦਾ। ਯਥਾ- ‘ਅਉਹਠਿ ਹਸਤ ਮੜੀ ਘਰੁ ਛਾਇਆ ਧਰਣਿ ਗਗਨ ਕਲ ਧਾਰੀ’ (੯੦੭), ਜਿਸ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੇ {ਧਰਣਿ} ਧਰਤੀ {ਗਗਨਿ} ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਧਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ (ਉਹ) ਹਿਰਦੇ (ਰੂਪੀ) ਮੜ੍ਹੀ ਵਿਚ ਘਰ ਬਣਾ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਰਾਗੁ ਰਾਮਕਲੀ ਅਉਹਠਿ-’ਅਉਹਠਿ ਹਸਤ ਮੜੀ ਘਰੁ ਛਾਇਆ ਧਰਣਿ ਗਗਨ ਕਲ ਧਾਰੀ’। ੨. ਅਥਵਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਮੜ੍ਹ ਵਿਚ ਘਰ {ਛਾਇਆ} ਪਾਇਆ ਹੈ। ਤਥਾ-’ਅਉਹਠਿ ਹਸਤ ਮਹਿ ਭੀਖਿਆ ਜਾਚੀ ਏਕ ਭਾਇ ਲਿਵ ਲਾਗੀ’ (੧੩੩੨), ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ (ਹੀ) ਭਿੱਛਿਆ ਮੰਗੀ ਹੈ (ਜਿਸ ਕਰਕੇ) {ਏਕ ਭਾਇ} ਨਿਰੰਤਰ (ਆਤਮਾ) ਵਿਚ ਲਿਵ ਲਗ ਗਈ ਹੈ। ਭਾਵ ਬ੍ਰਿਤਿ ਅੰਤਰਮੁਖ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।