ਅਗਰਕ

[ਗੁ: ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਗ੍ਰ = ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ। ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ‘ਕ੍ਰ’ ਲੱਗਣ ਨਾਲ = ਮੁਖੀਏ] ਅੱਗ੍ਰਗਾਮੀ। ਮੁਸਾਹਿਬ ਲੋਕ। ਯਥਾ- ‘ਅਗਰਕ ਉਸ ਕੇ ਵਡੇ ਠਗਾਊ’ (੩੯੨), ਉਸ ਦੇ ਮੁਸਾਹਿਬ ਵੱਡੇ ਠੱਗ ਹਨ, ਭਾਵ ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿ ਜੋ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।