ਅਚੁਤ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਚਯੁਤ ਨਾ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ] ਜੋ ਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਕ ਰਸ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ। ਯਥਾ- ‘ਹੇ ਅਚੁਤ ਹੇ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਅਬਿਨਾਸੀ ਅਘਨਾਸ’ (੨੬੧), ਤਥਾ-’ਅਚੁਤ ਤਨਹ’ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਭਾਵ ਸੰਤ ਜਨ।