ਅਤਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦੇਖੋ, ‘ਅੰਤ’] ਓੜਕ। ਯਥਾ- ‘ਅੰਤ ਨ ਅੰਤਾ ਸਦਾ ਬੇਅੰਤਾ’ (੮੨੧), ਅੰਤ (ਲੈਣ ਲੱਗੀਏ) ਤਾਂ (ਅੰਤਾ) ਕੜਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) ਸਦਾ ਬਿਅੰਤ ਹੈ।