ਅਪਧਾਰੀ

[ਸੰ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਅਪਨੀ + ਧਾਰੀ, ਅਪ + ਧਾਰੀ] ਅਪਣੀ (ਹੰਤਾ) ਜੋਧਾਰੀਸੀ, ਮੇਰਾ ਪਨ। ਯਥਾ- ‘ਬਿਨਸੀ ਅਪਧਾਰੀ’ (੮੧੦)।