ਅਪਿਆਉ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਆਪਾ = ਪੀਣਾ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗ੍ਯਾ, ਅਪ੍ਯਾਉ] ਪੀਤੇ ਤੇ ਖਾਧੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ। ਭੋਜਨ। ਯਥਾ- ‘ਮੁਖਿ ਅਪਿਆਉ ਬੈਠ ਕਉ ਦੈਨ’ (੨੬੭), ਸਨਬੰਧੀ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿਖੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਥਾ-’ਪ੍ਰਤਿਪਾਲੈ ਅਪਿਆਉ ਦੇਇ ਕਛੁ ਊਨ ਨ ਹੋਈ’ (੬੭੭), ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਪਾਲਦਾ ਹੈ ਕੁਛ ਘਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦੇਖੋ, ‘ਪਵਣ’