ਅਪੂਰਬ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਪੂਰ੍ਹ੍ਹਵ] ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਨਾ ਸੁਣੀ ਦੇਖੀ ਹੋਵੇ। ਯਥਾ- ‘ਸੁਰਿ ਨਰ ਗਣ ਗੰਧਰਬ ਮਿਲਿ ਆਏ ਅਪੂਰਬ ਜੰਞ ਬਣਾਈ’ (੭੭੫)।