ਅਭਾਗਾ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਭਾਗ = ਨਿਕਰਮਣ] ਨਿਕਰਮਣ, ਮੰਦਭਾਗੀ। ਯਥਾ- ‘ਜਿਸ ਕਉ ਬਿਸਰੈ ਪ੍ਰਾਨਪਤਿ ਦਾਤਾ ਸੋਈ ਗਨਹੁ ਅਭਾਗਾ’ (੬੮੨), ਭਾਵ ਜਿਸ ਨੂੰ ਈਸ਼੍ਵਰ ਭੁੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਮੰਦਭਾਗੀ ਜਾਣੋ।