ਅਸਾਧ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਸਾਧਯ] ੧. ਕਿਸੇ ਉਪਾਇ ਨਾਲ ਭੀ ਨਾ ਹਟਣ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਅਸਾਧ ਰੋਗਣਹ’, (ਜਾਤੀ ਅਰ ਧਨਾਦਿਕਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰਚਿੱਤ ਵਿਚ ਨਾਮ ਤੇ ਗ਼ਰੀਬੀ ਵਸਾਇਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਉਪਾਇ ਨਾਲ ਨਾ ਹਟਨਾ) ਅਸਾਧ ਰੋਗ ਹੈ। ਇੰਜ ਹੀ-’ਅਸਾਧ ਰੋਗੁ ਉਪਜਿਆ ਸੰਤ ਦੂਖਨਿ ਦੇਹ ਬਿਨਾਸੀ ਮਹਾ ਖਇਆ’ (੯੦੦)। ੨. [ਗੁ: ਅ+ਸਾਧੂ, ਜੋ ਸਾਧੂ ਨਾ ਹੋਵੇ] ਕੁਸੰਗੀ। ਯਥਾ- ‘ਪੰਚ ਦੂਤ ਸੰਗਿ ਮਹਾ ਅਸਾਧ’ (੬੭੫)।