ਆਕਾਸੀ

[ਸੰਬੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਆਕਾਸ਼] ਆਕਾਸ਼ ਭਾਵ ਸ੍ਵਰਗ ਦੇ (ਪਦਾਰਥ)। ਯਥਾ- ‘ਪਾਤਾਲੀ ਆਕਾਸੀ ਸਖਨੀ ਲਹਬਰ ਬੂਝੀ ਖਾਈ ਰੇ’ (੩੮੧), (ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਬਿਨਾਂ) ਸ੍ਵਰਗ ਤੇ ਪਤਾਲ ਦੇ (ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬੁੱਧੀ) ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਭਾਵ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਲੂ ਹੈ।