ਆਖਾੜਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸ:, ਅਕਸ਼ਵਾਟ] ੧. ਘੁਲਣ ਦੀ ਜਗਹ, ਭਾਵ ਸੰਸਾਰ। ਯਥਾ- ‘ਵੇਖੈ ਵਿਗਸੈ ਸਭਿ ਰੰਗ ਮਾਣੇ ਰਚਨੁ ਕੀਨਾ ਇਕੁ ਆਖਾੜਾ’ (੧੦੮੧), ਭਾਵ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਰਚ ਕੇ ਹਰੀ ਕੌਤਕ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਤੇ ਖਿੜ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ੨. ‘ਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਡੇਰਾ, ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਯਾ ਥਾਉਂ, ਤਮਾਸ਼ਾ ਘਰ।