ਆਛੈ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਸਤਿ = ਹੈ] ੧. ਸਥਿਤ ਰਹਿਣਾ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਸਾਮ ਕਹੈ ਸੇਤੰਬਰੁ ਸੁਆਮੀ ਸਚ ਮਹਿ ਆਛੈ ਸਾਚਿ ਰਹੈ’ (੪੭੦), ਸਾਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ (ਸੇਤੰਬਰ ਸੁਆਮੀ) ਹੰਸਾਵਤਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਲੋਕ ਸੱਚ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ੨. ਚਾਹਣਾ, ਇੱਛਯਾ ਕਰਨੀ। ਯਥਾ- ‘ਦਰਸਨ ਨਾਮ ਕਉ ਮਨੁ ਆਛੈ’ (੫੩੩), ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। 32