ਈਧਣੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਇਨ੍ਹ੍ਹਧਨ] ਲੱਕੜੀ, ਬਾਲਣ। ਯਥਾ- ‘ਜਿਮੀ ਵਸੰਦੀ ਪਾਣੀਐ ਈਧਣੁ ਰਖੈ ਭਾਹਿ’ (੫੨੧), ਜ਼ਿਮੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ (ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ) ਲੱਕੜੀ ਵਿਖੇ ਅੱਗ ਹੈ (ਫੇਰ ਨਹੀਂ ਸੜਦੀ)। ਤਥਾ-’ਈਧਣੁ ਕੀਤੋ ਮੂ ਘਣਾ ਭੋਰੀ ਦਿਤੀਮੁ ਭਾਹਿ’ (੭੦੬), ਭਾਵ-ਰੰਚਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ‘ਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਬਾਲਣ (ਦਗਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)। ਦੇਖੋ, ‘ਸਕੇਲੀਐ’।