ਉਤ

[ਅ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਉੱਤ੍ਰ:। ਉਦ=ਉਪਰ] ਉਪਰ। ੧. ਪ੍ਰਲੋਕ। ਯਥਾ- ‘ਇਤ ਉਤ ਕੀ ਓਹੁ ਸੋਝੀ ਜਾਨੈ’ (੨੮੧), ਲੋਕ ਤੇ ਪ੍ਰਲੋਕ ਦੀ, ਉਹ ਸੋਝੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ੨. ਉਸ ਪਾਸੇ। ਯਥਾ- ‘ਉਤ ਤਾਕੈ ਉਤ ਤੇ ਉਤ ਪੇਖੈ ਆਵੈ ਲੋਭੀ ਫੇਰਿ’ (੬੮੦)।