ਉਪਕੰਠਿ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਉਪਕਣ੍ਹ੍ਹਠ] ਕੰਢਾ, ਕਿਨਾਰਾ। ਯਥਾ- ‘ਨਦੀ ਉਪਕੰਠਿ ਜੈਸੇ ਘਰੁ ਤਰਵਰੁ’ (੧੨੭੪), ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਿਹਾ (ਤਰਵਰ) ਬ੍ਰਿਛ ਦਾ ਘਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵ ਛੇਤੀ ਰੁੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਥਵਾ ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਛ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੋਣ, ਭਾਵ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ।