ਉਮਨਾ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਉ=ਵਿਕਲਪ + ਮਨਾ। ਯਾ, ਉਤ੍ਹ੍ਹ=ਉਖੜਿਆ, ਉਦਾਸ + ਮਨਸ੍ਹ੍ਹ=ਮਨ। ਉਨ੍ਹ੍ਹਮਨਸੁ] ਉਦਾਸ ਮਨ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਅਬ ਜਗੁ ਜਾ ਨਿਜ ਉਮਨਾ ਰਹੈ’ (੩੪੨), (ਅਬ) ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਗ ਨੂੰ (ਨਾਸ਼ ਰੂਪ) ਜਾਣ ਕੇ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।