ਉਸਾਸਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਉਤ੍ਹ੍ਹ, ਸ੍ਵਾਸ। ਹਿੰਦੀ, ਉਸਾਸ] ਉਭੇ ਸਾਹ, ਲੰਮੇ ਸਾਹ, ਠੰਢੇ ਸਾਹ। ਯਥਾ- ‘ਕਬੀਰ ਚੋਟ ਸੁਹੇਲੀ ਸੇਲ ਕੀ ਲਾਗਤ ਲੇਇ ਉਸਾਸ’ (੧੩੭੪), ਬਰਛੇ ਦੀ ਚੋਟ ਸੌਖੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਲੱਗਿਆਂ ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਤਾਂ (ਇਕ ਦੋ) ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, (ਪਰ) ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਚੋਟ (ਬੜੀ ਡਾਢੀ ਹੈ ਜੋ) ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣ ਦੇਂਦੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਦਾਸ ਹਾਂ। ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਚੋਟ ਦੇ ਦੋ ਭਾਵ ਹਨ-ਇਕ ਤਾਂ ਉਸਤਾਦ, ਸੰਤ, ਗੁਰਮੁਖ ਦੀ ਝਿੜਕ ਝੰਬ ਦਾ ਸਹਾਰਨਾ, ਦੂਸਰੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅਭ੍ਯਾਸੀ ਦਾ ਨਾਮ ਰਸ ਨੂੰ ਜਰ ਜਾਣਾ। ਸਲੋਕ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਭਾਵ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਰੁਸਤ ਭਾਸਦਾ ਹੈ।