ਊਚਉ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਉਚ੍ਹ੍ਹਚ] ੧. ਉੱਚਾ, ਅਰਥਾਤ ਉੱਤਮ। ਯਥਾ- ‘ਊਚਉ ਥਾਨੁ ਸੁਹਾਵਣਾ ਊਪਰਿ ਮਹਲੁ ਮੁਰਾਰਿ’ (੧੮)। ੨. ਉੱਚਿਆਂ ਤੋਂ। ਯਥਾ- ‘ਊਚਾ ਊਚਉ ਆਖੀਐ’ (੫੫), ਉੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਹੀਦਾ ਹੈ।