ਕਰਜੁ

[ਸੰ:। ਅਰਬੀ, ਕ਼ਰਦ] ਰਿਣ, ਉਧਾਰ, ਫੇਰ ਮੋੜ ਦੇਣ ਲਈ ਮੰਗ ਕੇ ਲਈ ਵਸਤੂ। ਯਥਾ- ‘ਕਰਜੁ ਉਤਾਰਿਆ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਰਿ ਆਹਰੁ ਆਪ’ (੮੧੬)।