ਕਰਨੀ

[ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ‘ਕਰਣੀ’] ੧. ਕਰਤਬ, ਕਰਤੂਤ, ਕੰਮ। ਯਥਾ- ‘ਕਹਾ ਕਹਉ ਮੈ ਅਪਨੀ ਕਰਨੀ’ (੧੨੩੨)। ੨. ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਪਦ ਅਕਸਰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਤੂਤ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਂਦਾ ਹੈ, ਜੈਸੇ ਇਹ ਕਰਣੀ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਭਜਨ ਬੰਦਗੀ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਕਰਣੀ ਕੀਰਤਿ ਹੋਈ’ (੫੯੯)। ੩. ਈਸ਼੍ਵਰ ਦੀ ਕਰਨੀ, ਭਾਵ ਮੇਹਰ ਤੋਂ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਕਰਨੀ ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਮਨੁ ਤਨੁ ਹਰਿਆ’ (੧੦੭੭)। ੪. [ਤ੍ਰਿਤ:। ਦੇਖੋ, ‘ਕਰਨ’] ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ। ਯਥਾ- ‘ਕਰਨੀ ਸੁਨੀਐ ਜਸੁ ਗੋਪਾਲ’ (੨੯੮)।