ਕਾਂਜੀ

[ਸੰ:। ਅਰਬੀ, ਕ਼ਾਦੀ] ੧. ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਵਿਵਹਾਰਾਂ ਦੇ ਝਗੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਆ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੁਨਸਫ਼। ਨਿਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੁਕੱਦਮੇ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਕਾਜੀ ਕ੍ਰਿਸਨਾ ਹੋਆ’ (੯੦੩), ਹੇ ਕਾਜੀ (ਤੇਰਾ ਮਨ) ਕਾਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, (ਹੱਕ ਦਾ ਨਾ-ਹੱਕ ਕਰਨ ਨਾਲ)। ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਕਾਰਯ੍ਯ। ਪੰਜਾਬੀ, ਕਾਜ ਈ, ਪ੍ਰਤੇ] ਕਾਜੀਂ, ਕੰਮੀ, ਕੰਮਾਂ ਦੀ। ਯਥਾ- ‘ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਅਪਰੰਪਰ ਸੁਆਮੀ ਕੀਮਤਿ ਅਪੁਨੈ ਕਾਜੀ’ (੨੦੬), ਅਪਨੇ ਕਾਰਜ (ਪ੍ਰਪੰਚ) ਦੀ ਕੀਮਤ ਨੂੰ (ਆਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ)।