ਕੰਨੈ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਕਣ੍ਹ੍ਹਠ =ਨੇੜੇ। ਪੰਜਾਬੀ ਕੰਠੇ, ਕੰਢੇ, ਕੰਨੇ] ਕੰਢੇ, ਕਿਨਾਰੇ, ਪਾਸ। ਯਥਾ- ‘ਫਰੀਦਾ ਦਰੀਆਵੈ ਕੰਨੈ ਬਗੁਲਾ ਬੈਠਾ ਕੇਲ ਕਰੇ’ (੧੩੮੩)।