ਖਸਮਾਹੁ

[ਸੰ:। ਅਰਬੀ, ਖ਼ਸਮ। ਆਹੁ (ਆਹ, ਆਹੇ=ਕੋਲੋਂ, ਤੋਂ) ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ] ਮਾਲਕ (ਦੇ ਹੁਕਮ) ਤੋਂ, ਭਾਵ ਵਾਹਿਗੁਰੂ (ਦੇ ਹੁਕਮ) ਤੋਂ। ਯਥਾ- ‘ਸਭਿ ਆਏ ਹੁਕਮਿ ਖਸਮਾਹੁ ਹੁਕਮਿ ਸਭ ਵਰਤਨੀ’ (੭੨੩)।