ਥਾਵਰੀ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਥਾਵਰ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਥਾਵਰ] ਟਿਕ ਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਚਲੇ ਨਾ। ਪਰ ਮੁਰਾਦ ਵਿੱਚ ਨਾ ਚਲਾਇਮਾਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਈਸ਼੍ਵਰ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ। ਕਈ ਗ੍ਯਾਨੀ ‘ਸਿਰ+ਥਾਵਾਂ+ਵਾਲਾ’ ਅਰਥਾਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਰਥ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਥਾ- ‘ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਥਿਰ ਥਾਵਰੀ’ (੧੦੯੭)।