ਦਇਆ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦਯਾ] ਤਰਸ, ਮਿਹਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ। ਯਥਾ- ‘ਧੌਲੁ ਧਰਮੁ ਦਇਆ ਕਾ ਪੂਤੁ’ (੩), ਤਥਾ-’ਦਇਆ ਦਿਗੰਬਰੁ ਦੇਹ ਬੀਚਾਰੀ’ (੩੫੬), ਇਸਦਾ ਅਨ੍ਵਯ ਗ੍ਯਾਨੀ ਚੰਦਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਐਉਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਸਾਂ ਜੋ ਦੇਹਾਂ ਪਰ ਦ੍ਯਾ ਕਰਨੀ ਵਿਚਾਰੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਅਸਾਡਾ ਦਿਗੰਬਰੀ ਭਾਵ ਹੈ।