ਦਾਤਾਰ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ‘ਦਾਤਾ’ ਦਾ ਬਹੁ-ਵਚਨ ਦਾਤਾਰ। ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਦਾਤਾਰ ਇਕ ਵਚਨ ਵਰਤੀਂਦਾ ਹੈ] ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ। ਯਥਾ- ‘ਦੇਵਣਹਾਰੁ ਦਾਤਾਰੁ ਕਿਤੁ ਮੁਖਿ ਸਾਲਾਹੀਐ’ (੯੫੭)।