ਦਾਧੀ

[ਗੁ:। ਦੇਖੋ, ‘ਦਧਾ’] ਸੜੀ ਹੋਈ, ਸੜੀ ਹੋਈ ਬਿਰਹਨੀ ਨਾਇਕਾ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਸਭਿ ਸਹੀਆ ਸਹੁ ਰਾਵਣਿ ਗਈਆ ਹਉ ਦਾਧੀ ਕੈ ਦਰਿ ਜਾਵਾ॥ ਅੰਮਾਲੀ ਹਉ ਖਰੀ ਸੁਚਜੀ ਤੈ ਸਹ ਏਕਿ ਨ ਭਾਵਾ॥’ (੫੫੮), ਤਥਾ-’ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦਾਧੀ ਜਲਿ ਮੁਈ ਜਲਿ ਜਲਿ ਕਰਿ ਪੁਕਾਰ’ (੫੮੮), ਅਰਥਾਤ (ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ) ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੜੀ ਹੋਈ ‘ਜਲ ਜਲ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ’ ਅਰਥਾਤ (ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ) ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੜੀ ਹੋਈ ਜਲ ਜਲ ਪੁਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।