ਦਾਵਾ

[ਸੰ:। ਅਰਬੀ, ਦਅਵਾ] ੧. ਇੱਛਾ, ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਜਤਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਜ, ਅਧਿਕਾਰ ਜਮਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ। ਯਥਾ- ‘ਦਾਵਾ ਕਾਹੂ ਕੋ ਨਹੀ’ (੧੩੭੩)। ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦਾਵ=ਜੰਗਲ। ਦਾਵਾ=ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਅੱਗ] ਬਨ ਦੀ ਅਗਨੀ* । ਯਥਾ: ‘ਦਾਵਾ ਅਗਨਿ ਬਹੁਤੁ ਤ੍ਰਿਣ ਜਾਲੇ’ (੩੮੪)। *ਦਾਵਾ, ਦਾਵਾਨਲ, ਦਾਵਾਗਨਿ ਸਾਰੇ ਬਨ ਦੀ ਅੱਗ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਡੌਂ, ਡੌਂ, ਡਵ, ਇਸੇ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਰੂਪ ਹਨ।