ਦਿਬ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦਿਵ੍ਯ=ਸ੍ਵਰਗੀਯ] ਅਸਚਰਜ, ਸੁੰਦਰ, ਪਰਾਲੌਕਿਕ। ਯਥਾ- ‘ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲੀਐ ਦਿਬ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਹੋਈ’ (੯੨੨)। ਦੇਖੋ, ‘ਦਿਬ ਦਿਸਟਿ’