ਦੀਵਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦੀਪ:। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਦੀਵ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਦੀਵਾ] ੧. ਦੀਪਕ। ਚਰਾਗ਼। ੨. ਉਹ ਦੀਵਾ ਜੋ ਹਿੰਦੂ ਮਰਨ ਲੱਗੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾਲਦੇ ਤੇ ਮਣਸਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਾ ੧੩ ਦਿਨ ਪ੍ਰਾਣੀ ਦੇ ਮਰਨ ਬਾਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਪਹਿਰ ਬਾਲੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਯਥਾ- ‘ਦੀਵਾ ਮੇਰਾ ਏਕੁ ਨਾਮੁ ਦੁਖੁ ਵਿਚਿ ਪਾਇਆ ਤੇਲੁ’ (੩੫੮)।