ਦੁਮਣੀ

[ਗੁ:। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਦੁ+ਮਨ+ਈ] ਦੋ ਦਿਲੀ, ਦੁਚਿਤੀ, ਉਦਾਸ। ਯਥਾ- ‘ਮੁੰਧ ਇਆਣੀ ਦੁੰਮਣੀ ਸੂਹੈ ਵੇਸਿ ਲਭਾਇ’ (੭੮੬)।