ਦੁਰਜਨ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦੁਰ੍ਹ੍ਹ+ਜਨ] ੧. ਖੋਟਾ ਪੁਰਸ਼, ਮਨਮੁਖ। ਯਥਾ- ‘ਦੁਰਜਨ ਤੂ ਜਲੁ ਭਾਹੜੀ’ (੧੦੯੪)। ੨. ਭਾਵ ਆਸੁਰੀ ਸੰਪ੍ਰਦਾ ਦੇ ਗੁਣ। ਯਥਾ- ‘ਦੋਹੀ ਦਿਚੈ ਦੁਰਜਨਾ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਕੂੰ ਜੈਕਾਰੁ’ (੧੪੧੦)।