ਦੇਵ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦੇਵ=ਜੋ ਸ੍ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰੇ] ੧. ਦੇਵਤਾ। ਯਥਾ- ‘ਤੀਰਥ ਦੇਵ ਦੇਹੁਰਾ ਪੋਥੀ’ (੨੩੭)। ੨. [ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਲੋਕ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰਨ] ਪੂਜ੍ਯ ਪੁਰਖ ਭਾਵ ਪਰਮਾਤਮਾ। ਯਥਾ- ‘ਦੇਵ ਕਰਹੁ ਦਇਆ ਮੋਹਿ ਮਾਰਗਿ ਲਾਵਹੁ’ (੪੭੫)। ੩. [ਸੰਬੰ:* ] ਹੇ ਭਾਈ! ਯਥਾ- ‘ਲੈ ਨਰਜਾ ਮਨੁ ਤੋਲੈ ਦੇਵ’ (੮੫੭)। *ਦੇਵ ਪਦ-ਬਚੈ, ਵਿਹਾਰੀ ਆਦਮੀ, ਤੀਰੰਦਾਜ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਯਸਥ ਕਈ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਈ ਪਦ ਵਰਤੀਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ ਭਾਈ ਗੱਲ ਇਹ ਹੋਈ ਕਿਵੇਂ-ਇਸ ਪਦ ਦਾ ਵੀ ਵਰਤਾਉ ਸੰਬੋਧਨ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ।