ਨਿਰਗੁਣ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਿਰ੍ਹ੍ਹਗੁਣ] ੧. ਮਾਯਕ ਗੁਣ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਣ, ਸੋ ਵਹਿਗੁਰੂ, ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ। ਅਥਵਾ ੨. ਰੂਪ ਰੇਖ ਰੰਗ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਅਥਵਾ ੩. ਤ੍ਰੈ ਗੁਣਾਂ-ਤਮ, ਰਜ, ਸਤ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਪ੍ਰਭੂ। ਯਥਾ- ‘ਨਿਰਗੁਣੁ ਸਰਗੁਣੁ ਆਪੇ ਸੋਈ’ (੧੨੮)। ੪. ਗੁਣਹੀਨ, ਮੂਰਖ, ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ। ਯਥਾ- ‘ਨਿਰਗੁਣ ਵੰਤੜੀਏ ਪਿਰੁ ਦੇਖਿ ਹਦੂਰੇ ਰਾਮ’ (੫੬੭)।