ਨਿਰਬਿਖਈ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਿਰ+ਵਿਸਯ। ਨਿਰ੍ਹ੍ਹ+ਵਿਸ+ਈ, ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ] ੧. ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ। ੨. ਕਾਮਾਦਿ ਬਿਖਾਂ (ਜ਼ਹਿਰਾਂ) ਤੋਂ ਸਾਫ਼, ਉਹ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾ ਰਹੇ। ਯਥਾ- ‘ਦਰਸਨੁ ਪੇਖਿ ਭਏ ਨਿਰਬਿਖਈ ਪਾਏ ਹੈ ਸਗਲੇ ਥੋਕ’ (੧੨੫੩)।