ਪਵਿਤ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪਵਿੱਤ੍ਰ] ਸ਼ੁੱਧ। ਯਥਾ- ‘ਸੁਣਤੇ ਪੁਨੀਤ ਕਹਤੇ ਪਵਿਤੁ’ (੯੨੨)।