ਪਹਿਰਣੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪਰਿਧਾਨ। ਫ਼ਾਰਸੀ, ਪੈਰਾਹਨ* । ਪੰਜਾਬੀ, ਪਹਿਰਣ। ਪਹਿਨਣਾ ਯਾ ਪਹਿਰਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਰਣ] ਚੋਲਾ, ਲੰਮਾ ਝੱਗਾ। ਯਥਾ- ‘ਪਹਿਰਣੁ ਪੈਰ ਧਿਆਨੁ’, ‘ਈਸ਼੍ਵਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਚੋਲਨਾ ਹੈ। *ਫ਼ਾਰਸੀ ਪੈਰਾਹਨ ਪਦ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਪੇਹਨ, ਪੇਰਨ ਤੇ ਪਹਰਣ ਰੂਪ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨ।