ਪਿਟਿਹੁ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪੀਡਨਂ=ਪੀੜਾ ਦੇਣਾ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਪਢਿਅ। ਪੰਜਾਬੀ, ਪਿਟਣਾ]* ਦੁੱਖ ਪੀੜਾ ਵੇਲੇ ਛਾਤੀ, ਗਲ੍ਹਾਂ, ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਨੇ, ਪਿੱਟਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਧੰਧਾ ਪਿਟਿਹੁ ਭਾਈਹੋ ਤੁਮ੍ਹ੍ਹ ਕੂੜੁ ਕਮਾਵਹੁ’ (੪੧੮)। *ਪੰਜਾਬੀ, ਪੀੜਨਾ ਤੇ ਪਿੱਟਣਾ, ਦੋਵੇਂ ਪਦ ਇਸ ਪੀਡਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹਨ।