ਪੈਕਾਰੁ

[ਗੁ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਪੰਕਾਰ*, ਪੈਕਾਰ] ੧. ਚਤੁਰ। ਯਥਾ- ‘ਨਿਰਮਲੁ ਸਾਚਿ ਰਤਾ ਪੈਕਾਰੁ’ (੪੧੩)। ੨. [ਸੰ:। ਫ਼ਾਰਸੀ] ਲੜਾਈ, ਯੁੱਧ। ਯਥਾ- ‘ਨਿਰਮਲੁ ਸਾਚਿ ਰਤਾ ਪੈਕਾਰੁ’ (੪੧੩)। *ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਪੰਕਾਰ ਮੇਲਿਆਂ ‘ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸੌਦਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਚਤਰ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਲੂਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਪੁੰਨ+ਕਾਰ (=ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲਾਇਕ ਹੋਵੇ) ਤੋਂ ਪੰਕਾਰ ਸੰਖੇਪ ਰੂਪ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।