ਪੰਙੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪਙ੍ਹ੍ਹਕ] ਚਿੱਕੜ, ਮੈਲ, ਪਾਪ। ਯਥਾ- ‘ਗੁਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰਿ ਨਵਲਾਇਆ ਸਭਿ ਲਾਥੇ ਕਿਲਵਿਖ ਪੰਙੁ’ (੭੩੨), ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਚਿੱਕੜ ਲਹਿ ਗਿਆ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਰ ਵਿਖੇ ਨੁਹਾਇਆ ਹੈ।