ਬਚਿਤ੍ਰ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਿਚਿਤ੍ਰ] ੧. ਅਚਰਜ ਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਰੰਗੋ ਰੰਗੀ, ਸੋਹਣਾ। ੨. [ਬ+ਚਿਤ੍ਰ, ਹਿੰਦੀ] ਚਿਤ੍ਰਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਭਾਵ ਸੁੰਦਰ। ਯਥਾ- ‘ਬਚਿਤ੍ਰ ਮੰਦਿਰ ਸੋਭੰਤਿ ਬਸਤ੍ਰਾ ਇਤੰ੍ਹਤ ਮਾਇਆ ਬ੍ਯ੍ਯਾਪਿਤੰ’ (੧੩੫੪), ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੋਭਨੀਕ ਬਸਤ੍ਰ ਆਦਿਕ, (ਇਸ) ਅੰਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ੩. ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ। ਯਥਾ- ‘ਮਾਇਆ ਚਿਤ੍ਰ ਬਚਿਤ੍ਰ ਬਿਮੋਹਿਤ’ (੪੫੮)।